User Profile

( em português: sol2070.in/2025/12/all-that-we-see-or-seem/ )

All That We See or Seem (2025, 416 pages), by Ken Liu, is the first novel in the Julia Z series, about a young Chinese American hacker a few decades into the future.

Liu is an acclaimed and bestselling sci-fi and fantasy author in the U.S., also known for the stories that inspired the cult animated series Pantheon[^1].

In the book, a new celebrity in the “vivid dreaming” business disappears under suspicious circumstances. She had ties to a criminal specializing in mass manipulation, someone who manufactures cultural and political phenomena in digital-influence farms staffed with genuinely human—non-bot—interactions. Recovering from traumatic experiences, hacker Julia Z would rather stay out of it, but ends up drawn into the case.

The story reflects heavily on today’s platformized digital mass culture and the worship of influencers, since the central mystery involves the disappearance of Elli, a kind of futurist influencer. The “vivid dreams” she sells are shared visionary experiences at stadium-sized events, where people enter a trance facilitated by neural scanning, augmented reality, and AI. Elli acts like a DJ orchestrating immersive collective visions.

Because these trances are deep, transformative experiences, the cult around these influencers becomes almost a religion — another mirror held up to the present, capturing the cultish quality of online phenomena.

Yet Elli is also an artist. The novel digs into the constant tension between mass commercial production and genuine artistic expression — from the perspective of creators, consumers, and the industry itself.

For instance, her first viral hit is a satire of the white, small-town right-wing conspiracy culture she grew up around. She embodies an unhinged conspiracy theorist obsessed with an absurd belief involving dinosaur DNA. But the performance goes viral not because people grasp the cultural critique — it’s because crowds end up believing the theory.

Of Chinese background himself, Ken Liu also portrays the traumatic experience of migration and racial prejudice, a theme that runs through much of his work.

Although I enjoy his short stories, I don’t share much of his technopolitical outlook — maybe a bit too optimistic about high technology and not too critical of the corporations and political forces fused with it. It’s not that Liu is reactionary; All That… is actually quite progressive in its depiction of corporations, exploitation, and anti-immigrant prejudice. But the way the protagonist relies on her gadgets, especially AI, easily reads as techno-optimism — the bad kind, the kind straight from a tech-billionaire’s ideology deck.

At the same time, that’s also part of the appeal (as with the transhumanism in Pantheon), because Julia uses an ultra-hacked, open-source, do-it-yourself version of an AI — anti-corporate, private, and non-exploitative. Still, the sense of techno-wonder oozing from the pages can get cloying. The science is hard sci-fi, with the characteristic painstaking detail about its tech stuff. It doesn’t get in the way, but it rides the edge.

All That We See or Seem is a page-turning cyberpunk thriller, but paradoxically — given one of its central reflections — it’s the more commercial kind. Not that this is a flaw. Nothing wrong with bestselling, entertainment-driven fiction. Just don’t expect the higher art found in some of Ken Liu’s short stories.

El clamor de los bosques

tradución ao castelán de Overstory, de Richard Powers

Inclúo varias citas, sen permiso, pero non descubro nada da trama da novela.

Tremenda. A novela é tremenda (terrific!)

Esta novela supera a miña capacidade de síntese, non podo (non sei) resumir nunha recensión todos os temas que aborda. O tema principal é a cegueira, algún personaxe pregunta case de xeito literal: «por que non queremos ver? e, por que algunhas persoas ven?»

Pero el problema básico es el mismo: ¿qué nos impide ver lo obvio? [...] —¿Y qué nos lo impide? —Sobre todo, el resto de la gente.

A Lealdade de Grupo

Muchas pruebas sugieren que la lealtad de grupo interfiere con la razón.

A novela trata dun grupo de persoas que, cada unha ao seu xeito, ve. Sinten unha forza que as atrae e define o xeito en que van vivir a súa vida. Asumen ese rol desde a consciencia, desde a asunción da responsabilidade de que non lles queda outra que atender esa chamada.

Os personaxes son variados, permitindo tratar o outro tema principal da novela: a catástrofe climática que estamos perpetrando. A cegueira respecto da catástrofe mírase cunha aproximación desde a psicoloxía, cun personaxe que describe e lle pon nome a todos os conceptos. Aquí, escribindo isto, venme á cabeza o concepto de «poñerlle nome ás cousas» para ter poder (influencia) sobre elas, un concepto que se utiliza en moitos ámbitos, como se ao poñerlle nome ás cousas estas puidesen existir, igual que dicilas en voz alta. Ao non falar dun tema (ecoloxía, violencia, pobreza,...) este non existe, falar é darlle corpo. Liches «O nome do vento», de Patrick Ruthfuss? O mesmo título engloba ese concepto.

Sobramos

Qué hay de malo en Cómo los árboles salvarán el mundo? ¿Los árboles no van a salvar el mundo? —Estoy segura de que sí. Después de que el mundo nos aparte.

Parte da cegueira é non ver isto. Aínda onte, escoitando un podcast que falaba dunha era xeolóxica na que houbo unha megaextinción, pensei o que moitas veces se repite, que isto da ecoloxía debería ser unha cuestión de egoísmo, de non prenderlle lume á casa onde vives, porque se o fas, pouco despois virá algún outro ser vivo a ocupar o espazo. Terán tempo de sobra.

A cegueira é tamén non querer ver o que se repite (con variacións) desde ámbitos das ciencias como da economía: nun mundo de recursos finitos o crecemento contínuo non é sostible.

A comodidade

e a necesidade de romper con ela, ese sentimento de buscar a incomodidade, o non conformarse co consenso establecido polo grupo, pode que o busques nalgún tipo de activismo, pode que cultivando a túa horta, pode que pasando frío, calor, miseria, correndo polo monte ou saltando en paracaídas.

La comodidad es una enfermedad y Nick es su portador. Sus jefes son un virus que algún día vivirá en simbiosis en el interior de todas las personas. Una vez que compras una novela en pijama, no hay vuelta atrás.

Nick non atura a comidade dentro del.

As persoas do ordenador

Por qué abandonar un lugar con una riqueza ilimitada para ir a un mapa de dibujos animados?

ou, Preferir xogar ao futbol no ordenador e non na rúa. Fai anos, cando se popularizaron os videoxogos, eu mesmo me facía esta pregunta.

Conclusión

Le a novela. Non só trata temas de relevancia se non que está ben escrita e editada, cunha linguaxe próxima e emocionante, que emociona ao poñerse na pel dos personaxes e sentir o que eles sinten, tanto o medo como o amor.

Vamos, paréceme a min.

Lin a novela grazas a @sol2072@mastodon.social e á súa recensión en Bookwyrm (agradezo 🙏)

El clamor de los bosques

tradución ao castelán de Overstory, de Richard Powers

Inclúo varias citas, sen permiso, pero non descubro nada da trama da novela.

Tremenda. A novela é tremenda (terrific!)

Esta novela supera a miña capacidade de síntese, non podo (non sei) resumir nunha recensión todos os temas que aborda. O tema principal é a cegueira, algún personaxe pregunta case de xeito literal: «por que non queremos ver? e, por que algunhas persoas ven?»

Pero el problema básico es el mismo: ¿qué nos impide ver lo obvio? [...] —¿Y qué nos lo impide? —Sobre todo, el resto de la gente.

A Lealdade de Grupo

Muchas pruebas sugieren que la lealtad de grupo interfiere con la razón.

A novela trata dun grupo de persoas que, cada unha ao seu xeito, ve. Sinten unha forza que as atrae e define o xeito en que van vivir a súa vida. Asumen ese rol desde a consciencia, desde a asunción da responsabilidade de que non lles queda outra que atender esa chamada.

Os personaxes son variados, permitindo tratar o outro tema principal da novela: a catástrofe climática que estamos perpetrando. A cegueira respecto da catástrofe mírase cunha aproximación desde a psicoloxía, cun personaxe que describe e lle pon nome a todos os conceptos. Aquí, escribindo isto, venme á cabeza o concepto de «poñerlle nome ás cousas» para ter poder (influencia) sobre elas, un concepto que se utiliza en moitos ámbitos, como se ao poñerlle nome ás cousas estas puidesen existir, igual que dicilas en voz alta. Ao non falar dun tema (ecoloxía, violencia, pobreza,...) este non existe, falar é darlle corpo. Liches «O nome do vento», de Patrick Ruthfuss? O mesmo título engloba ese concepto.

Sobramos

Qué hay de malo en Cómo los árboles salvarán el mundo? ¿Los árboles no van a salvar el mundo? —Estoy segura de que sí. Después de que el mundo nos aparte.

Parte da cegueira é non ver isto. Aínda onte, escoitando un podcast que falaba dunha era xeolóxica na que houbo unha megaextinción, pensei o que moitas veces se repite, que isto da ecoloxía debería ser unha cuestión de egoísmo, de non prenderlle lume á casa onde vives, porque se o fas, pouco despois virá algún outro ser vivo a ocupar o espazo. Terán tempo de sobra.

A cegueira é tamén non querer ver o que se repite (con variacións) desde ámbitos das ciencias como da economía: nun mundo de recursos finitos o crecemento contínuo non é sostible.

A comodidade

e a necesidade de romper con ela, ese sentimento de buscar a incomodidade, o non conformarse co consenso establecido polo grupo, pode que o busques nalgún tipo de activismo, pode que cultivando a túa horta, pode que pasando frío, calor, miseria, correndo polo monte ou saltando en paracaídas.

La comodidad es una enfermedad y Nick es su portador. Sus jefes son un virus que algún día vivirá en simbiosis en el interior de todas las personas. Una vez que compras una novela en pijama, no hay vuelta atrás.

Nick non atura a comidade dentro del.

As persoas do ordenador

Por qué abandonar un lugar con una riqueza ilimitada para ir a un mapa de dibujos animados?

ou, Preferir xogar ao futbol no ordenador e non na rúa. Fai anos, cando se popularizaron os videoxogos, eu mesmo me facía esta pregunta.

Conclusión

Le a novela. Non só trata temas de relevancia se non que está ben escrita e editada, cunha linguaxe próxima e emocionante, que emociona ao poñerse na pel dos personaxes e sentir o que eles sinten, tanto o medo como o amor.

Vamos, paréceme a min.

Lin a novela grazas a @sol2072@mastodon.social e á súa recensión en Bookwyrm (agradezo 🙏)

por agora moi ben escrito, e iso que parece un preámbulo así medio hippy (con respeto) e despois establece unha xenealoxía que supoño será relevante.

a novela comeza cunha historia de Romeo e Xulieta e pronto deriva á traxedia esa escrita na Grecia antiga onde as mulleres, viúvas e orfas da guerra, teñen que ir tirando como poden e sobrevivir. Debería buscar a referencia. Meh, abonda saber que está tó inventao.

Ben, non é pouco todo iso, no contexto das dúas Guerras Mundiais do século XX.

Non me atrapou, pero si recoñezo que probablemente a perspectiva feminina foi un aporte importante no contexto da época. Na propia novela, neste sentido, pon o foco nos avances da consideración da propia muller na sociedade e os seus dereitos como persoa que aconteceron despois da Gran Guerra. Modestos, pero suficientes como para ser parte do argumento.

Describe polo miúdo o propio corsé que cinguía as relacións sociais e económicas, cos roles intrafamiliares e laborais perfectamente delimitados.

A novela publicouse inicialmente por capítulos nun xornal (revista?), e temos uns cliff hanger de manual que se salvan igual que nas teleseries hoxe en día: premendo en «Siguiente Episodio ▶️»

É terrible todo, claro. E máis terrible pensando que pensaban que non ían volver sufrir outra guerra igual (ou peor).

As relacións persoais están edulcoradas, idealizadas, pero creo, na miña opinión, son unha mensaxe de esperanza que quere mandarnos a autora nun mundo que se autodestrúe. Mañán volverá a saír o sol.

Déixase ler, non me mal interpretes.