User Profile

admito a derrota. Ler ten que ser un desfrute, e non un traballo. Ten capítulos e pasaxes con reflexións moi interesantes.

Toda a novela é o relato en primeira persoa das tribulacións do protagonista, das súas miserias, problemas psicolóxicos, enfermidade(s), acoso, maltrato, miseria, relacións afectivas, o traballo, a frustración de non ser escritor (que non novelista), e elementos de fantasía e terror que se misturan coa realidade debido a, ou consecuencia de, os problemas psicolóxicos.

Levo preto de 400 páxinas e non se produciu o xiro narrativo que agardaba e que me mantivese ata máis alá das 1000.

O metadebate sobre o que é a literatura pareceume interesante, pero últimamente roza a caricatura.

Pode que sexa do teu interese, pero a min non me está compensando. Leo por pracer, non quero obrigarme a abrir o libro e ler un par de capítulos como se fose isto unha competición de resistencia.

No puc mes.

estame costando muito avanzar na lectura porque non estou motivado e por cousas, pero é un libro que por momentos non entendo nada (literalmente), noutros conta cousas durísimas, pérdese en descricións polo miúdo, de súpeto aparecen elementos «fantásticos», …ou de terror. Non podo dicir que estou atrapado, pero é como se intuíse que algo vai acontecer. Non teño expectativas concretas, prefiro non telas, pero a cabeza do protagonista, que narra en primeira persoa, é desas que pecan de overthinking.

Me ha encantado y removido. Es un libro calendario, un libro que mide el tiempo del prota narrador, un año para ir recomponiéndose despues de la quiebra, para ir amasando memoria y para reflexionar sobre el ser y el hacer. Una huida hacia la raíz, un manual de huerta, una captura de silencios y derivas. Amor, memoria y escritura. Con un estilo liviano pero hondísimo que es efectivo y acaricia hasta cuando nos adentramos en lo que araña y asfixia. Pienso seguir leyendo mas de Falco, me gusta su minuciosidad como al azar, su trabajadísima escritura como al descuido, sencilla y honda. Os lo recomiendo.