Reseñas y comentarios

grazas a este magnífico artigo sol2070.in/2026/05/futurismo-monika-bielskyte-protopia/ traducido por @sol2070@velhaestante.com.br deixo aquí anotado² para ler.

Por algunha razón non podo deixar o comentario no seu propio blog¹, así que colo aquí para @sol2070@mastodon.social o que alí quixen comentar (un agradecemento):

O futuro non está escrito, definido, establecido, marcado, sinalado… o futuro créase hoxe. Tendo moitos motivos para o pesimismo, esta frase simple abonda para ter esperanza.

O artigo de Bielskyte impressiona pela síntese, poder argumentativo e abrangência.

Un dos conceptos que máis me incomodou no artigo foi o de «erros de categoría», porque implica unha discrepancia de base que impide o entendemento entre posturas que xa no son discrepantes, se non enfrontadas e sen reconciliación.

Este artigo supera o meu nivel para comprender todos os conceptos políticos e de organización social que se citan, pero agradezo o traballo por achegarnos o contido orixinal á nósa lingua.

Obrigado.

edito:

¹ ah! finalmente (eventually) o comentario quedou gravado nos comentarios ao artigo. Deixo isto aquí igualmente. ² a novela en castelán na biblioteca dixital ebiblio

Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.

Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.

Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.

Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.

Deixeimos a un lado, se fose posible, o estilo e o tipo de persoa a quen se dirixe a novela.

Sally Jones narra en primeira persoa a peripecia vital e o sarillo político no que involuntariamente se viu envolta xunto ao seu compañeiro H.Koskela. Sóa, é quen de ir atopando as persoas que lle dan unha man no plano persoal e tamén na súa búsqueda da verdade para axudar ao seu amigo. O periplo é longo e cheo de momentos perigosos. Nel, Sally Jones, cóntanos a angustia que a aflixe, a esperanza e a forza de vontade para superar as dificultades.

Non diría que é unha novela de Aventuras, aínda sendo o seu relato unha en si mesma, se non que de xeito máis ou menos transparente a novela transmite o diálogo interior de Sally Jones mostrando os seus medos, sentíndose vulnerable, pero ao mesmo tempo pasando á acción e tomando o timón dos acontecementos. Proxecta no futuro as consecuencias das súas accións e identifica, describe, máis aló da evidencia, as personalidades dos protagonistas que atopa polo camiño. Unha bondade intrínseca emana de moitos deles, de forma un pouco infantil, pero está ben, non todo o mundo é malo por moito que a veces o pareza. Establecer lazos de confianza con quen che bota unha man para non ter medo ao afrontar as dificultades.

Fíxoseme longo, a verdade, por veces redundante, pero non quita para que fose entretido.

Grazas a * que me convidou a lelo ;-)

O relato está escrito desde o punto de vista da protagonista, unha señora xa maior á que o terratenente vai desafiuzar, xunto co resto da aldea, e a partir deste suceso van agromando todos os temas importantes na vida. Darlle un futuro ás crianzas, a convivencia e axuda mútua en situacions de dificultade, a morte que se achega e a reflexión sobre a nósa propia vida e as decisions que tomamos e as que nos vemos forzadas a tomar, a dignidade da defensa dos valores ante o poder e os seus abusos e inxustizas, as intrahistorias familiares tan difíciles de «xulgar» desde fóra.

Podería seguir coa lista, mais creo que é máis interesante todo o contexto esbozado de xeito sutil, como quen non quere a cousa, miradas, acenos, sobrentendidos e empatía, o reparto do traballo, as obrigas de carácter social, etc.

Todo é a descrición dunha época e lugar, co marco dos valores cristiáns apuntalando o poder feudal represor do capitalismo oligarca. Esta frase queda fea lida así, pero peor é a cobertura moral dos crimes que proprciona a relixión, como vemos hoxe en día igual que sempre.

Se podes, le o relato.

Dixenlle a quen mo emprestou que o ía ler e vouno facer, claro, pero non estou afeito a este tipo de novelas. Tampouco son o público obxectivo, e neste sentido, nas páxinas que lin, inquédame un pouco ler frases como:

As doutrinas anarquistas teñen un forza de atracción especial para individuos de escasa moral.

Hai que dicir que se trata dun fragmento dunha nova nun xornal que está lendo a protagonista, e ela sabe que moito do que conta o artigo é mentira, pero mostra ela mesma tamén desconfianza sobre se puidese ser verdade esta implicación política, como se ser anarquista fose un rasgo preocupante a ter en conta. Son varias frases deste estilo, non é un comentario illado.

Non sei, a ver como avanza a historia. Tampouco quero ser tiquismiquis, pero despois pasa o que pasa, que quedan palabras no subconsciente cun significado negativo e non sabes porque. Ata que lea outras cousas, se ten sorte.

Prácticamente é unha descrición contínua do que acontece arredor de Sally Jones e o que ela sinte, as dúbidas que xorden, cómo se pon na pel das outras persoas.

Opinión

O autor apóiase na figura de A. Einstein para facer eloxio da bicicleta tanto desde un punto de vista práctico como para a saúde mental, pois entende que ir en bicleta nos da pausa e espazo. Estando de acordo, son parte da Causa a Prol da Bicicleta, o libro non me aportou nada máis alá de anécdotas sobre a vida de Einstein e a historia da creación da bicicleta como un proxecto de desenvolvemento Open Source.

O libro está orientado ao uso da bicleta como medio de transporte diario, como alternativa saudable ao transporte coletivo/individual en vehículos a motor. Einstein é un gancho, dada a súa afinidade e loas á bicicleta. Toma tamén a personalidade e marco moral de Einstein para establecer o que B. Irvine considera propio dunha persoa plena.

Pode que sexa por non profundizar nas teses que enuncia, pero a min pareceume que algunhas eran frases soltas engadidas de xeito incoherente. Outras directamente non as compartía, pero isto é cousa miña.

Citas

Pego aquí algunha fragmento que destaquei mentras lía

nosotros valoramos los objetos por lo que dicen de nosotros y no por sí mismos. Queremos los accesorios más llamativos, la ropa de última moda y el mobiliario más elegante, no porque nos interesen estas cosas materiales, sino porque creemos que proyectan una buena imagen de nosotros.

Note: Narcisos. A prol.

A los ciclistas no suele preocuparles en exceso su imagen y, por tanto, es raro que adopten actitudes narcisistas con respecto a sus vehículos. Y lo mismo cabe decir a la inversa: el ciclismo tiene algo que te aparta del narcisismo

Note: Falacia.

O autor, en xeral, concede superioridade moral intrínseca ás persoas que usan a bicicleta.

detestaba las diferencias de clase y la desigualdad. «Luchar por la justicia social es lo más valioso que puede hacerse en la vida»

Note: Buscar esta cita a ver se é certa, que está ben, pero igual que coa bicicleta, Einstein era un ser de luz (pun intented)