Reseñas y comentarios

admito a derrota. Ler ten que ser un desfrute, e non un traballo. Ten capítulos e pasaxes con reflexións moi interesantes.

Toda a novela é o relato en primeira persoa das tribulacións do protagonista, das súas miserias, problemas psicolóxicos, enfermidade(s), acoso, maltrato, miseria, relacións afectivas, o traballo, a frustración de non ser escritor (que non novelista), e elementos de fantasía e terror que se misturan coa realidade debido a, ou consecuencia de, os problemas psicolóxicos.

Levo preto de 400 páxinas e non se produciu o xiro narrativo que agardaba e que me mantivese ata máis alá das 1000.

O metadebate sobre o que é a literatura pareceume interesante, pero últimamente roza a caricatura.

Pode que sexa do teu interese, pero a min non me está compensando. Leo por pracer, non quero obrigarme a abrir o libro e ler un par de capítulos como se fose isto unha competición de resistencia.

No puc mes.

estame costando muito avanzar na lectura porque non estou motivado e por cousas, pero é un libro que por momentos non entendo nada (literalmente), noutros conta cousas durísimas, pérdese en descricións polo miúdo, de súpeto aparecen elementos «fantásticos», …ou de terror. Non podo dicir que estou atrapado, pero é como se intuíse que algo vai acontecer. Non teño expectativas concretas, prefiro non telas, pero a cabeza do protagonista, que narra en primeira persoa, é desas que pecan de overthinking.

grazas a este magnífico artigo sol2070.in/2026/05/futurismo-monika-bielskyte-protopia/ traducido por @sol2070@velhaestante.com.br deixo aquí anotado² para ler.

Por algunha razón non podo deixar o comentario no seu propio blog¹, así que colo aquí para @sol2070@mastodon.social o que alí quixen comentar (un agradecemento):

O futuro non está escrito, definido, establecido, marcado, sinalado… o futuro créase hoxe. Tendo moitos motivos para o pesimismo, esta frase simple abonda para ter esperanza.

O artigo de Bielskyte impressiona pela síntese, poder argumentativo e abrangência.

Un dos conceptos que máis me incomodou no artigo foi o de «erros de categoría», porque implica unha discrepancia de base que impide o entendemento entre posturas que xa no son discrepantes, se non enfrontadas e sen reconciliación.

Este artigo supera o meu nivel para comprender todos os conceptos políticos e de organización social que se citan, pero agradezo o traballo por achegarnos o contido orixinal á nósa lingua.

Obrigado.

edito:

¹ ah! finalmente (eventually) o comentario quedou gravado nos comentarios ao artigo. Deixo isto aquí igualmente. ² a novela en castelán na biblioteca dixital ebiblio

Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.

Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.

Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.

Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.