«Podéis llamarlo transformación. Metamorfosis. Falsedad. Traición. Yo lo llamo una educación.» Uno de los libros …
Brutal e imprescindible
5 estrellas
Ya sabíamos del papel de la religión católica en la educación, y del daño que produce especialmente en las mujeres. Aquí, Tara Westover nos pone negro sobre blanco la situación de las mujeres mormonas y su educación en un mundo gobernado por una iglesia que las considera un simple bulto. Debería ser lectura obligatoria en el instituto.
Stoner is a 1965 novel by the American writer John Williams. It was reissued in …
A descrición da constrición afectiva e intelectual das mulleres cando describe a Edith B. é idéntica á que fai Stefan Sweig en El mundo de ayer (no que chamariamos «mundo occidental»: centroeuropa e a órbita de influencia anglosaxona).
Ya, un ensayo, un tocho con guerra por aquí batalla por allá y un embrollo político contínuo. Ya temo, pero a ver si hai suerte. Y si no pues a otra cosa mariposa XD
Ya, un ensayo, un tocho con guerra por aquí batalla por allá y un embrollo político contínuo. Ya temo, pero a ver si hai suerte. Y si no pues a otra cosa mariposa XD
Canto aprendes con estas novelas de ficción histórica, onde colocan os personaxes nun entorno real do pasado.
É perigoso dar por válidas as posturas políticas que adoptan os personaxes, ou dar por acontecidos os xiros argumentais, pero si serve para comprender a época na que se desenvolve.
Non hai que levarse a engano tampouco, incluso a wikipedia é máis realista :D (con respeto). Vaia isto como aviso, que despois lemos as metáforas das Sagradas Escrituras (cales queiras) e montamos un cristo por tomalas ao pé da letra. Ou poñemos morros porque Fulanite traizoou a Menganite nunha teleserie e iso-non-pode-ser-porque-me-caía-ben-menganite.
A novela está escrita ao xeito de David Mitchell, ao xeito de xuntar relatos cadeados de xeito máis ou menos liviano (nesta novela máis ligados que noutras) e que narran desde o punto de vista de diferentes protagonistas facendo avanzar o relato.
O tempo e …
Canto aprendes con estas novelas de ficción histórica, onde colocan os personaxes nun entorno real do pasado.
É perigoso dar por válidas as posturas políticas que adoptan os personaxes, ou dar por acontecidos os xiros argumentais, pero si serve para comprender a época na que se desenvolve.
Non hai que levarse a engano tampouco, incluso a wikipedia é máis realista :D (con respeto). Vaia isto como aviso, que despois lemos as metáforas das Sagradas Escrituras (cales queiras) e montamos un cristo por tomalas ao pé da letra. Ou poñemos morros porque Fulanite traizoou a Menganite nunha teleserie e iso-non-pode-ser-porque-me-caía-ben-menganite.
A novela está escrita ao xeito de David Mitchell, ao xeito de xuntar relatos cadeados de xeito máis ou menos liviano (nesta novela máis ligados que noutras) e que narran desde o punto de vista de diferentes protagonistas facendo avanzar o relato.
O tempo e distancias a cabalo dos séculos XVIII e XIX non son os asctuais e enruga un pouco o corazón algunha das historias personais e as decisións que toman os personaxes. O «tempo» e a súa escala (o transcurrir) quizás foi un dos aspectos que me causou máis impresión na novela.
Vale que é unha novela, pero daslle verosimilitude e méteste na historia tomando partido. O «valor da vida humana» é un activo que non sempre cotizou igual en todas as culturas e épocas, incluso a día de hoxe existe gran variabilidade no mundo en que vivimos. As condicións de salubridade, a expectativa de vida (personaxes con corenta anos no ocaso da vida...).
A lectura mantívome enganchado este par de semanas, de xeito regular devorando capítulos cando podía.
Consecuencias sobre las personas que les tocó vivir una nueva realidad que todavía existe pero …
Aleksiévich todo bien
5 estrellas
No voy a escribir más sobre un libro sobre el que ya se ha escrito tanto, pero si nunca has leído a Aleksiévitch y necesitas un empujón para hacerlo, yo te lo doy. Merece muchísimo la pena (literalmente, porque sus libros son tristísimos).
Pode que sexa eu quen estea a ler de xeito diferente, pero que tono tan distinto ten a gravidade do relato da circunstancia de Orito, moito máis achegado á dignidade da persoa que ao interese político ou económico que envolvía o anterior.
