Señó Moshuelo respondió al estado de Javi
@Javi todo terramar es una maravilla, este quizás sea el más distinto por ambientación y tono de la saga, un pulso magistral el de la autora
Poesía, libros y alpiste. Escampaos y bandolerismo. Si bajo de la rama soy Víctor Briones Antón
Este enlace se abre en una ventana emergente
@Javi todo terramar es una maravilla, este quizás sea el más distinto por ambientación y tono de la saga, un pulso magistral el de la autora
El formato es para mí nuevo: micro-relatos con pequeñas descripciones de lugares, tradiciones y anécdotas de une viajere por un continente fantástico. Me recuerdan un poco a los lugares de Terramar de UK Leguin, pero con más detalles.
Me encantaría algún día si lo releo, hacer ut grafo o mapa de las historias conectando conceptos y lugares.
@McAllus ya me dirás este qué tal, Ben Clark me mola bastante
Una edición preciosa del primer libro que leí de poesía en mi vida lectora. Lo usaré como referencia para algunas practicas de leer poesía que trae el libro de Mecánica poética que empezaré a leer más adelante.
Una edición preciosa del primer libro que leí de poesía en mi vida lectora. Lo usaré como referencia para algunas practicas de leer poesía que trae el libro de Mecánica poética que empezaré a leer más adelante.
No es un libro con una trama definida, sino una sucesión de recuerdos y escenas familiares. Lo mejor que tiene es cómo capta el ambiente familiar italiano. Tiene momentos buenos, pero en conjunto resulta algo plano aunque rescata con pericia lo cotidiano para darle autenticidad.
No es un libro con una trama definida, sino una sucesión de recuerdos y escenas familiares. Lo mejor que tiene es cómo capta el ambiente familiar italiano. Tiene momentos buenos, pero en conjunto resulta algo plano aunque rescata con pericia lo cotidiano para darle autenticidad.
Hacerse mayor es, a todas luces, una mierda. Dejas de ver bien de cerca, te duele la espalda y vas perdiendo poco a poco el contacto con la gente. Pero a veces te resarces un poquito dándote algún capricho que de adolescente no te pudiste permitir. Ese es mi caso con Cyberpunk, un juego que siempre me llamó la atención pero que nunca tuve porque la paga daba por lo que daba y que finalmente llegó a mis manos como regalo por mi cuarenta y tantos cumpleaños. Leer un juego ambientado en un 2020 futuro tal y como se lo imaginaban en 1990 ahora que hemos ya no alcanzado sino sobrepasado esa fecha es una experiencia apasionante. Por un lado te encuentras con la ingenuidad en algunas predicciones (los móviles prácticamente no existen, Internet es algo muy ligado a terminales fijos, las noticias online se parece más a una BBS …
Hacerse mayor es, a todas luces, una mierda. Dejas de ver bien de cerca, te duele la espalda y vas perdiendo poco a poco el contacto con la gente. Pero a veces te resarces un poquito dándote algún capricho que de adolescente no te pudiste permitir. Ese es mi caso con Cyberpunk, un juego que siempre me llamó la atención pero que nunca tuve porque la paga daba por lo que daba y que finalmente llegó a mis manos como regalo por mi cuarenta y tantos cumpleaños. Leer un juego ambientado en un 2020 futuro tal y como se lo imaginaban en 1990 ahora que hemos ya no alcanzado sino sobrepasado esa fecha es una experiencia apasionante. Por un lado te encuentras con la ingenuidad en algunas predicciones (los móviles prácticamente no existen, Internet es algo muy ligado a terminales fijos, las noticias online se parece más a una BBS que a un web) pero con otro te deprimes al ver cómo han clavado la realidad distópica y tardocapitalista que nos ha tocado con unas corporaciones todopoderosas y una sociedad cada vez más desigual. El conjunto termina siendo un término medio bastante curioso entre el retrofuturismo y el cyberpunk. En el improbable caso de que llevase este juego a mesa no tengo ninguna duda de que lo haría con esta ambientación del 2020 en lugar de irme a la edición nueva que la ha avanzado hasta el 2045.

Cuatro miembros de la Familia Blackwood han muerto a causa de una comida envenenada. Durante seis años los sobrevivientes han …
Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.
Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.
Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.
Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.
Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.
Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.
Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.
Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.
Recuerdo que me cogí mal los libros en la biblioteca y me leí este primero que el de Sangre y Cenizas (con los consecuentes spoilers xd) y me fascinó, siempre me gustó mucho más el "spin off" que la saga principal aunque es verdad que esta reelectura no la he disfrutado tanto. ¿Será porque me leí el cuarto libro del spin off hace poco y me pareció una forma malísima de acabar esta saga y de puro relleno? Pero Sera y Nyktos siempre serán mi OTP de la saga y le he dado más estrellas por lo que sentí la primera vez que por esta segunda reelectura.
Recuerdo que me cogí mal los libros en la biblioteca y me leí este primero que el de Sangre y Cenizas (con los consecuentes spoilers xd) y me fascinó, siempre me gustó mucho más el "spin off" que la saga principal aunque es verdad que esta reelectura no la he disfrutado tanto. ¿Será porque me leí el cuarto libro del spin off hace poco y me pareció una forma malísima de acabar esta saga y de puro relleno? Pero Sera y Nyktos siempre serán mi OTP de la saga y le he dado más estrellas por lo que sentí la primera vez que por esta segunda reelectura.

Estamos viviendo el Enmierdoceno, la Gran Enmierdación, una época en la que los servicios que nos importan se están convirtiendo …
La tesis es clara y muy bien documentada, original y necesaria, con un análisis político muy valiente. El problema es que tiende a exagerar el peso de las armas sin compensar otros problemas mexicanos, como el papel de las instituciones del país donde se le nota cierta falta de profundidad o quizá poca apertura a los matices.Y es por eso que el tono termina sintiéndose bastante acusatorio. Quizá el autor se está guardando datos para un segundo libro en el que pueda expresar, con más detalle, que la violencia también vino del sur.
La tesis es clara y muy bien documentada, original y necesaria, con un análisis político muy valiente. El problema es que tiende a exagerar el peso de las armas sin compensar otros problemas mexicanos, como el papel de las instituciones del país donde se le nota cierta falta de profundidad o quizá poca apertura a los matices.Y es por eso que el tono termina sintiéndose bastante acusatorio. Quizá el autor se está guardando datos para un segundo libro en el que pueda expresar, con más detalle, que la violencia también vino del sur.