Señó Moshuelo valoró Desmesura: 4 estrellas

Desmesura por Fernando Balius, Mario Pellejer
Este cómic va de la locura. Y para eso he hablado de mi propia locura, de las voces y los …
Poesía, libros y alpiste. Escampaos y bandolerismo. Si bajo de la rama soy Víctor Briones Antón
Este enlace se abre en una ventana emergente

Este cómic va de la locura. Y para eso he hablado de mi propia locura, de las voces y los …
La locura puede ser algo casi indefinible, y sin embargo nos remite a un dolor, a un lugar que no conocemos, pero de donde se puede entrar y se puede salir... La enfermedad mental es otra cosa, una creencia firme en que de alguna manera irremediable —pese a que no se puede concretar objetivamente— estoy escacharrado y no puedo hacer nada al respecto. Solo esperar el fin.
— Desmesura por Fernando Balius, Mario Pellejer (Página 65)
La palabra importa, de qué vienen cargadas, qué puertas nos cierran, de qué se pueden llenar, su amplitud y apertura condicionan la vida, nos permiten o nos coartan, nos ofrecen horizontes u obediencia.

Este cómic va de la locura. Y para eso he hablado de mi propia locura, de las voces y los …
Me he encantado, por mordaz, por cashondo y por ese posos de tristeza que parece disimulado pero que está en el fondillo de esta historia. Una realidad caricaturizada y por ello mismo ampliada, reconocibles hasta el punto de que nos hace rasguños, nos interpela. Este libro es un espejo en el que nos veremos, unas más y otras menos, dibujados, una máquina de radiografiar la realidad; tiene, a pesar de su evidente tono humorístico, un toque de vivisección a vuelapluma, como quitándole importancia, pero que nos deja asombrados, atónitos ante la certeza que se nos pone por delante en estas páginas. No quiero dar la impresión equivocada, este libro es divertido, muy capaz de hacer que nos riamos con ganas, la semilla de crítica y de pena de la que hablo más arriba no pesa, está bien integrada con el todo y no hace más que darle empaque y altura …
Me he encantado, por mordaz, por cashondo y por ese posos de tristeza que parece disimulado pero que está en el fondillo de esta historia. Una realidad caricaturizada y por ello mismo ampliada, reconocibles hasta el punto de que nos hace rasguños, nos interpela. Este libro es un espejo en el que nos veremos, unas más y otras menos, dibujados, una máquina de radiografiar la realidad; tiene, a pesar de su evidente tono humorístico, un toque de vivisección a vuelapluma, como quitándole importancia, pero que nos deja asombrados, atónitos ante la certeza que se nos pone por delante en estas páginas. No quiero dar la impresión equivocada, este libro es divertido, muy capaz de hacer que nos riamos con ganas, la semilla de crítica y de pena de la que hablo más arriba no pesa, está bien integrada con el todo y no hace más que darle empaque y altura a lo que se nos ofrece. Me gustó mucho también como no deja títere sin cabeza, sus personajes son caricaturas, estereotipos encarnados de los que nos podemos burlar para aflojar un poco la presión ante la certeza de que hay gente así, de que quizás nosotros mismos seamos un poco así, así de estúpidos, engreídos y obnubilados. Seres repletos de realidad sin crítica, una sociedad pagada de sí misma, estuporosa, ajena a la estulticia que la corroe desde dentro, eso es a lo que se le pega en este libro que me ha parecido imprescindible.

¿Qué ocurriría si siguiéramos punto por punto las claves de los bestsellers de autoayuda? Esto será lo que Cuca Báumez, …
Fai case 100 anos un fulano tamén dixo o de crear unha nova orde. Actualmente temos un fulano que di o mesmo, de cando en vez sale algún así, o problema é cando ese fulano de turno pode financiar a «transición á nova orde».
Isto foi o que me fixo ler o libro, entender e coñecer como era o mundo de antes, o mundo da seguridade onde se criou o señor Zweig. A seguridade de el e os que eran como el, claro. (Aquí estou sendo un pouco inxusto co autor, pois a Seguridade á que se refire é a unha estabilidade política e económica que proporcionaba un marco de relacións coñecido e predecible, o que permitía a ricos e pobres actuar en consecuencia).
Así, por unha parte, satisfixen a curiosidade, e agora entendo mellor a transición política (revolución!) de Centro Europa, de como os Imperios e …
Fai case 100 anos un fulano tamén dixo o de crear unha nova orde. Actualmente temos un fulano que di o mesmo, de cando en vez sale algún así, o problema é cando ese fulano de turno pode financiar a «transición á nova orde».
Isto foi o que me fixo ler o libro, entender e coñecer como era o mundo de antes, o mundo da seguridade onde se criou o señor Zweig. A seguridade de el e os que eran como el, claro. (Aquí estou sendo un pouco inxusto co autor, pois a Seguridade á que se refire é a unha estabilidade política e económica que proporcionaba un marco de relacións coñecido e predecible, o que permitía a ricos e pobres actuar en consecuencia).
Así, por unha parte, satisfixen a curiosidade, e agora entendo mellor a transición política (revolución!) de Centro Europa, de como os Imperios e actores políticos interactuaban e de que xeito todo se veu abaixo por aparentes minucias cando en realidade eran moitas as partes que buscaban unha excusa para facer voar a estructura política, social e económica. Ella sóla se murió y entre todos la mataron.
O personaxe (Zweig) pertence a un extracto social privilexiado desde o que foi testemuño de moitos deses grandes acontecementos grazas ás súas relacións personais, froito da súa orixe (burgués, familia acaudalada, xudeo) en Viena (capital imperial).
Debido a Zweig sentínme un pouco alonxado do seu relato, non empatizaba con el. Si, tivo «problemas», pero sempre estaba coa sensación de estalo a escoitar desde esa posición de privilexio con millóns de persoas sufrindo moito máis que el e apenas mencionadas.
Dito isto, que así sentía, non poño en dúbida a súa posición ética durante a súa vida, renegando non só do belicismo e de patrias de xeito público. A veces creo que se auto-xustifica en demasía, pero como ben di (e comparto) «non teño carácter de heroe ou mártir». Non é cita literal.
Case me senta mal escribir o anterior, o que pretendo e darlle contexto ao personaxe, pois el é o protagonista do relato, unha especie de ollada sobre o tempo que lle tocou vivir vista desde os sucesos que marcaron a súa historia.
Son moi ilustrativas as partes onde describe o xeito de comportarse e as tácticas políticas dos movementos fascistas e nazis, o xeito en que naceron e pregúntase, de xeito retórico, quen podía estar financiando todo aquelo, quen podía permitirse gastar cartos dese xeito. Follow the money.
Cen anos despois seguimos repetindo os mesmos erros e patróns de comportamento. Acabaremos igual?
Esta traducción es la primera que se hace, completa de este libro al español y especialmente, de la poeta anarquista. Los poemas de este libro tienen el carácter del asombro fenoménico; de un tránsito por sensaciones y por cuerpos. La mirada crítica de esta autora olvidada del American modernism es provocativa hasta el punto que se puede adivinar lo indeseable que podía resultar leerla...

Este libro se gestó durante la cuarentena de 2020, fruto de la complicidad entre la poesía y las imágenes. Ambas …
Interesante este poemario de apariencia leve pero con fondo, con muchos hilos sueltos, con caminos que salen de un amasijo de vísceras rotas para abrirse al mundo y mostrarnos el adentro de la realidad. Un poemario que, como la buena poesía hace, oculta lo que quiere decir, que deja indicios, que parece tratar sobre un proceso médico (así dicho, en letras cuajadas de asepsia) pero que nos lleva hasta multitud de sombras, unas frescas para el alivio y el encuentro, otras ominosas y relacionadas con cómo tratamos lo que se muere, se pudre o deja de funcionar como debería, como nos acostumbramos a pensar que debería. Y es que a mí este poemario me ha dejado un poso, una admiración de sus formas de apariencia sencilla, su pequeña condición juguetona con las notas al pie; me ha dejado cavilando y sintiendo cómo nos inculcan y nos incluyen en una película …
Interesante este poemario de apariencia leve pero con fondo, con muchos hilos sueltos, con caminos que salen de un amasijo de vísceras rotas para abrirse al mundo y mostrarnos el adentro de la realidad. Un poemario que, como la buena poesía hace, oculta lo que quiere decir, que deja indicios, que parece tratar sobre un proceso médico (así dicho, en letras cuajadas de asepsia) pero que nos lleva hasta multitud de sombras, unas frescas para el alivio y el encuentro, otras ominosas y relacionadas con cómo tratamos lo que se muere, se pudre o deja de funcionar como debería, como nos acostumbramos a pensar que debería. Y es que a mí este poemario me ha dejado un poso, una admiración de sus formas de apariencia sencilla, su pequeña condición juguetona con las notas al pie; me ha dejado cavilando y sintiendo cómo nos inculcan y nos incluyen en una película sin final, una que se corta ya con el metraje avanzado, para hurtarnos el dolor de lo que se termina, muere, se deteriora. En ese engaño, quizás necesario hasta cierto punto para no convertirnos en criaturas temerosas y cínicas, nos movemos, un trampantojo demasiado perfecto que nos impide también el valor de vivir la vida desde la querencia y no desde la obligación. Seguiré leyendo a esta poeta que tan pronto demuestra que tiene mucho que decir y que lo sabe decir con cuidado, mimo, aventura y desgarro.

La poesía de Laura es culpable porque ha llegado henferma a nuestras manos. Está operada, rota de dolor, sangra y …

La poesía de Laura es culpable porque ha llegado henferma a nuestras manos. Está operada, rota de dolor, sangra y …
@Virginia me encantooo
Seamos sinceros: estamos ya hartos de las grandes aventura y de los señores faes de moralidad dudosa y grandes dotes en el arte de amar. Y el cozy fantasy es nuestro escape, nuestra contracultura de la contracultura. Y este libro es un buen lugar por el que empezar.
Situemos en un mundo muy parecido al nuestro aunque hay seres sobrenaturales y estos tienen descendencia y a veces (demasiadas la verdad) estos quedan huérfanos y hay tantos que hasta crean una nueva sección en Servicios Sociales para visitar y valorar estos sitios y la posible peligrosidad de estos niños. Y Linus Baker es uno de estos trabajadores con mayor antigüedad.
Un día recibe el encargo de ir a un orfanato que está fuera de los registros y que entre los niños que va a ver se encuentra el posible Anticristo pero el mayor problema será que el director del …
Seamos sinceros: estamos ya hartos de las grandes aventura y de los señores faes de moralidad dudosa y grandes dotes en el arte de amar. Y el cozy fantasy es nuestro escape, nuestra contracultura de la contracultura. Y este libro es un buen lugar por el que empezar.
Situemos en un mundo muy parecido al nuestro aunque hay seres sobrenaturales y estos tienen descendencia y a veces (demasiadas la verdad) estos quedan huérfanos y hay tantos que hasta crean una nueva sección en Servicios Sociales para visitar y valorar estos sitios y la posible peligrosidad de estos niños. Y Linus Baker es uno de estos trabajadores con mayor antigüedad.
Un día recibe el encargo de ir a un orfanato que está fuera de los registros y que entre los niños que va a ver se encuentra el posible Anticristo pero el mayor problema será que el director del mismo es la persona más amable, paciente y misteriosa que Linus ha conocido en su aburrida y monótona vida.
La cosa de los cozy fantasy es que la historia puede parecer casi predecible hasta que no lo es. Hay comentarios muy interesantes sobre como la sociedad ve a los niños que choca con como son en verdad, sobre la identidad y las locuras que hacemos por encajar ocultando esas partes de nosotros que no nos gustan y como los seres más inocentes nos aceptan sin más porque lo único que les importa es ser queridos y respetados.
Vas a llorar, reír, reír tontamente porque Linus y Arthur son idiotas que no saben que están el uno por el otro (yo me imagino a Michael Sheen como Linus y a Taika Waititi como Arthur, para que os hagáis una idea) y vas a querer adoptar a todos esos pequeños (incluso a Lucy, el supuesto Anticristo). Pero sobre todo vas a pasar un maravilloso rato y vas a leer su epilogo tantas veces como la escena del beso de la primera temporada de Our Flag Means Death.
@JanaDelBosco@comelibros.club una persona a la que merece la pena acercarse, estas memorias parecen un buen camino para hacerlo.