Perfil de usuario

A novela está moi ben escrita, usa unha linguaxe coidada e nada presuntuosa. O autor non se fai un autohomenaxe. Axudaría á comprensión da novela, e a apreciala aínda máis, se coñecese tan siquera minimamente a historia política de Colombia no século XIX. Non é isto impedimento para desfrutala, se non unha oportunidade para aprender. Da trama, do narrado, non digo nada que non apareza na sinopse. Podería dicirse que é o caderno de viaxe dunha expedición xeográfica escrito a varias mans, estando unha delas no presente. Así como describe con precisión paraxes, a flora e a meteoroloxía, do mesmo xeito se aproxima ás diferentes persoas que atopan na expedición. A súa consideración como suxeitos de dereito é tema de debate na expedición e así se describe na novela. O estrato social, económico e político resulta tamén nun retrato paralelo ao anterior dando forma á reflexión subxacente sobre a propia condición humana e O Propósito que nos move. A novela merecía máis respeto e atención da miña parte, cunha lectura fragmentada. Así, non entendín en absoluto o sentido dalgunha pasaxe metafórica, de carácter onírico, un desvarío ascético 🙃 Merece atención.

Me pareció muy bueno y gran trabajo de traducción. Por el valor que se da a los silencios o cómo se trata al silencio, me hizo re-cordar a "La historia del silencio" de Pedro Zarraluki.

Tengo que confesar que siento debilidad por Olga Rodríguez como periodista. Sus crónicas de Oriente Medio siempre me parecieron de lo más lúcidas y sinceras. En este libro nos cuenta la situación de varios países (Irak, Palestina, Israel, Líbano, Siria, Egipto Afganistán) a través de los ojos y experiencia personal de personas que conoce o conoció sobre el terreno, personas como tú o como yo que pasan por situaciones muy complicadas. El primer capítulo, Irak, es el más duro. Estremecedor. Y no es apto para todos los públicos. Varias personas me dijeron que tuvieron que dejar la lectura porque no podían soportarla. Afortunadamente el resto de los capítulos no son tan duros, pero nos cuentan las cosas sin paños calientes. El libro está muy bien escrito. Combina las experiencias personales con la visión general que tiene Olga Rodríguez sobre el terreno; esto nos permite conocer en profundidad y de primera mano cual es la situación de estos países y cuales son las causas de dicha situación. Si hay que poner algún pero, es que el libro no está actualizado con los últimos acontecimientos de unos países cuya situación va cambiando cada día. Pero sin duda, es periodismo de verdad y con una lectura que motiva a seguir leyendo para conocer más de Oriente Medio. Muy recomendable.

pego un par de párrafos procedentes do meu blog:

O libro está dirixido, na miña opinión, ao estereotipo de persoa que corre, para quitarlle/nos os paxaros cabeza. Un modelo de amplo espectro, pero caracterizado por intentar facer máis do que está preparada para facer (resumindo moito).

Por isto, se es unha persoa que actualmente non corre nin fai outras actividades calificables como «chronic cardio», ou adepta ao HIIT, crossfit, etc etc etc entón podes comezar o libro no capítulo 7 (pola metade).

Trata o libro de que compoñas na túa cabeza unha imaxe xeral, un enfoque conxunto da túa vida e non só vexas plans de adestramento e marcas a superar. Para isto ofrece argumentos e opinións con citas a estudos (calquera che pode tirar un estudo á cara que diga o que queres que diga), pero tamén xeitos doados de incorporar movemento a todas esas horas na oficina (sen suar) ou na casa. O libro está cheo de exemplos e indicacións para que calquera poida adaptar o modelo ao seu caso.

Sabes que é saudable, que te vas a sentir mellor. Non precisas camiñar unha hora, igual non tes «unha hora» á túa disposición, pero si podes dar unha volta á mazá despois de xantar, podes estacionar o automóvil a un quilómetro do lugar ao que vas e non na porta do edificio...

Resumindo: mantenta activa e camiña.

é unha destas frases que se din para chamar a atención, con un pouso de realidade: «La Revolución será feminista o no será». Que portas para o diálogo e discusión abren estas frases provocativas? Buscan interpelar, provocar á persoa susceptible de ser provocada para iniciar un debate. Ou que te mande á merda e obvie sen máis miramentos.

O "target" deste libro son as persoas que corren e endurance athletes en xeral. Zúrranos sen piedade desde o minuto un. Poderíase titular "The case against cronic cardio". Admito que non lle falta razón en certos temas, ainda parecendo unha caricatura, pero esperaba "The case on walking". Opino que, existindo os problemas que relata, afectan a unha cantidade de persoas significativamente menor que as que están no outro lado do espectro (que non fan nada en absoluto, couch potatos, termo denigrante e despectivo). Preferiría unha mensaxe positiva para elas máis que dedicar medio libro a botarnos merda enriba a quenes estamos atrapadas (sic) polo ranin.

Polo de agora non creo que recomende este libro a ninguén. A ver cando chegue á parte propostiva, porque as persoas actualmente inactivas van ter cero interese en todo o que levo lido ata agora.

Marcho correr un pouco 😁

non me gusta nada como comeza, facendo unha caricatura das persoas que corren coa que non me identifico en absoluto e, ademáis, que saibas que este señor tamén vende zapatos. Casualidade? Non creo. A verdade, só o vou ler para asegurarme de poder recomendalo porque andar é bo, barato, simple, pódeo facer calquera e seguro que o sen fin de argumentos que aporta serven para que calquera que o lea se anime ou, polo menos, sexa consciente dos seus beneficios.

Pois si, a veces aparece esa dúbida, pero está moi ben fiado (escrito) e a lectura flúe 👍 Refírese a quen narra, pois hai dous tempos presentes (creo). Non é fácil.