«En la ciudad se pierde la noción de las horas del día, del paso del …
Me ha encantado y removido. Es un libro calendario, un libro que mide el tiempo del prota narrador, un año para ir recomponiéndose despues de la quiebra, para ir amasando memoria y para reflexionar sobre el ser y el hacer. Una huida hacia la raíz, un manual de huerta, una captura de silencios y derivas. Amor, memoria y escritura. Con un estilo liviano pero hondísimo que es efectivo y acaricia hasta cuando nos adentramos en lo que araña y asfixia. Pienso seguir leyendo mas de Falco, me gusta su minuciosidad como al azar, su trabajadísima escritura como al descuido, sencilla y honda. Os lo recomiendo.
Me ha encantado y removido.
Es un libro calendario, un libro que mide el tiempo del prota narrador, un año para ir recomponiéndose despues de la quiebra, para ir amasando memoria y para reflexionar sobre el ser y el hacer. Una huida hacia la raíz, un manual de huerta, una captura de silencios y derivas.
Amor, memoria y escritura. Con un estilo liviano pero hondísimo que es efectivo y acaricia hasta cuando nos adentramos en lo que araña y asfixia.
Pienso seguir leyendo mas de Falco, me gusta su minuciosidad como al azar, su trabajadísima escritura como al descuido, sencilla y honda. Os lo recomiendo.
Cuando el cambio climático global y las crisis económicas conducen al caos social a principios …
Déixase ler
3 estrellas
Admito que o feito de que non haxa zombis (clásicos), que a diversidade racial sexa realista, que o heróe non sexa un señor branco ex-militar viuvo/divorciado , que o cambio climático desencadea a catástrofe causada polo capitalismo... son puntos a favor.
Que unha postadolescente cree unha relixión a medida (un refrito filosófico) non me convenceu case nada. É un vehículo para o marco moral en tempos de crise, para darlle sentido á vida no medio do caos.
Todo xira en función desta idea dunha rapaza moi sensata para a súa idade, cunha autoridade e determinación sobre a que gravitan todos os outros desgraciados seres.
Déixase ler, pero é un argumento coñecido: nace (e faise) unha heroína; crise existencial (drama) e toma do poder (asumir a responsabilidade)
Por algunha razón non podo deixar o comentario no seu propio blog¹, así que colo aquí para @sol2070@mastodon.social o que alí quixen comentar (un agradecemento):
O futuro non está escrito, definido, establecido, marcado, sinalado… o futuro créase hoxe. Tendo moitos motivos para o pesimismo, esta frase simple abonda para ter esperanza.
O artigo de Bielskyte impressiona pela síntese, poder argumentativo e abrangência.
Un dos conceptos que máis me incomodou no artigo foi o de «erros de categoría», porque implica unha discrepancia de base que impide o entendemento entre posturas que xa no son discrepantes, se non enfrontadas e sen reconciliación.
Este artigo supera o meu nivel para comprender todos os conceptos políticos e de organización social que se citan, pero agradezo o traballo por achegarnos o contido …
Por algunha razón non podo deixar o comentario no seu propio blog¹, así que colo aquí para @sol2070@mastodon.social o que alí quixen comentar (un agradecemento):
O futuro non está escrito, definido, establecido, marcado, sinalado… o futuro créase hoxe. Tendo moitos motivos para o pesimismo, esta frase simple abonda para ter esperanza.
O artigo de Bielskyte impressiona pela síntese, poder argumentativo e abrangência.
Un dos conceptos que máis me incomodou no artigo foi o de «erros de categoría», porque implica unha discrepancia de base que impide o entendemento entre posturas que xa no son discrepantes, se non enfrontadas e sen reconciliación.
Este artigo supera o meu nivel para comprender todos os conceptos políticos e de organización social que se citan, pero agradezo o traballo por achegarnos o contido orixinal á nósa lingua.
Obrigado.
edito:
¹ ah! finalmente (eventually) o comentario quedou gravado nos comentarios ao artigo. Deixo isto aquí igualmente.
² a novela en castelán na biblioteca dixital ebiblio
Basicamente isto. O que a ciencia leva describindo moitas décadas e os trovadores transforman en metáforas coma esta: o crecemento contínuo non é sostible con recursos finitos; medir o progreso en base ao PIB é unha aberración; acadar autosatisfacción e complacencia do anterior é de idiotas.
Nada disto se menciona neste relato curto que por contra vai directo á Pregunta, á cuestión para a que o progreso non atopou a resposta. AÍNDA?.
La Emperatriz Infantil está mortalmente enferma y su reino corre un grave peligro. La salvación …
Mis dieses e grazas
5 estrellas
Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.
Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.
Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.
Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.
Pois metinme de cabeza e por momentos resulta moi emotivo. Merqueille o relato.
Creo que non só é entretido e dinámico, se non que dun xeito pouco sutil fainos mirar a través de Bastian as nosas propias tribulacións e eivas de carácter. As primeiras na primeira metade do libro e as segundas na segunda parte. Quen di nosas di da nosa sociedade.
Redime ao protagonista, como non podería ser doutro xeito, e a nós mesmos, para acender unha luz de esperanza e confianza en nós mesmos, sen precisar un dragón branco da sorte que nos contaxie ese optimismo.
Algúns personaxes fantásticos son realmente fantásticos, parecen reais ao xeito dos seres mitolóxicos das culturas (a helenística por exemplo) ao representar modelos ou caracteres universais.