Reseñas y comentarios

Ummm, según ía lendo... preguntábame a onde me quería levar o autor. En realidade estiven todo o tempo onde el quería: dándolle voltas á cabeza.

A historia é unha excusa para facer falar ao protagonista principal, que inicialmente se sitúa como narrador que pon a luz sobre outra persoa e mediada a novela sitúase no centro da acción. Este cambio, esta inversión, fai que a estrutura da novela atenda ás visicitudes dos protagonistas (isto non é un spoiler). Pequenos detalles como este, formais e sen complicacións, son moi bonitos de apreciar.

A novela semella ir nunha dirección pero realmente reflexiona acerca da identidade propia, da autopercepción e da construcción desa identidade en relación a nós mesmos e a quen nos rodea.

Hai algún capítulo que non lle atopei sentido, ou máis ben a razón da súa inclusión (no contexto da novela) pero pode que simplemente estivesen alí para facer falar aos protagonistas, como con toda a novela en xeral. Nisto doulle crédito ao autor, que sabe máis ca min.

É pecado darlle só tres estrelas, pero fágoo no contexto do propio autor, en relación aos outros libros seus que lin. Comparado con outros autores (coa maioría) ben merece catro estrelas (se isto das estrelas significa algo). A estas alturas teño o convencemento de que podo ler calquera libro deste autor, de que vai pagar a pena o esforzo aínda sendo uns mellores ou máis entretidos que outros, pero o xeito fluído en que che conta as cousas, incluso relaxado, atendendo ao detalle da vida cotiá pero falando das cousas que temos nada cabeza son moi do meu gusto.

Se tes gañas non dubides en darlle unha oportunidade.

en realidade con tres estreliñas ⭐ ⭐ ⭐ vai que chuta, pero haille que ser agradecidos. O que mais me gustou do relato foi o esforzo por incluír vocabulario das zonas onde acontecen os feitos, que podemos situar nunha zona de montaña entre Portugal e España. Os montes, os bosques, os ríos, a vexetación, os tipos de casas e traballos, ... cada cousa polo seu nome.

Ao rematar a Guerra Civil española unha cuadrilla de irregulares dos fascistas vencedores vai polo monte a cazar ateos e, de paso, a realizar actos de sabotaxe no seu nome para poñer a poboación en contra deles. Contrainsurxencia, creo que se lle di a isto. O estilo é aquel de Cormac McCarthy, a do deserto, Meridiano de sangre, onde todos son malos. Ou a de este outro, español, entre olivos e cabras, que non lembro o nome e podería miralo antes de escribir, pero non sería sincero, pero que tamén desfrutei. Nesta tamén, paga a pena o esforozo e sobre todo, se por idade ou eivas do sistema educativo, cres que isto é "fantasía violenta"... non o é. Hai licenzas artísticas que o autor colle, pero nos montes de media España, hai algo menos de 100 anos, a cousa ía así. Por certo, cos curas como argamasa entre o poder civil e militar. Nesta novela tampouco os curas quedan ben retratados.

Doulle tres estreliñas ⭐ e non catro porque as dúas últimas historias parecéronme algo máis frouxas, pero déixanse ler mentras presentan escenarios non tan improbables.

As dúas primeiras parecéronme mellor compostas, con máis profundidade no relato e os personaxes mellor debuxados.

Fun comentando individualmente cada relato, mira na cronoloxía.

Si, o máis inquientante é que son historias que adquiren verosimilitude hoxe, non a medio prazo.

Masque of the red death. Rematei o último relato. Meh, a verdade. Por causas previsibles (na realidade) o mundo vai ao carallo e un jalipollas, con información privilexiada porque el é parte da causa, constrúe unha fortaleza no medio do deserto e leva alí un par de dúcias de persoas escollidas para sobrevivir durante o tempo que lle leve á sociedade recuperarse. Como jalipollas que é segue a funcionarlle a cabeza nese mundo igual que o facía no anterior. Spoiler: Non sae ben.

O inicio resultoume confuso, pero igual foi por limitacións miñas ao ler, non entendía se O Evento era un videoxogo ou que. O Evento é "cando todo vai ao carallo" (isto non é spoiler nin nada), é algo real, e podes imaxinalo como un mundo postapocalíptico onde se supón que as sociedades globalizadas e interconectadas deixan de estalo. En realidade só sabemos acerca do que teoriza @pluralistic ao respecto desta pequena sociedade que O Jalipollas de Martin crea. Incluso centrándose só nela, creo que está só superficialmente descrita.

fin da primeira historia. Unha crítica ao modelo económico que monetiza ate os aspectos máis básicos das nosas vidas, co trasfondo da inequidade social, da loita por sair adiante na vida, na forza que hai que ter para non deixar que che rouben ate a dignidade de ser una persoa.

Hai unha pasaxe onde, curiosamente, unha empresa usa unha argumentación moi parecida á que están escoitando as persoas que usan facebook estas semanas, onde a empresa di que vai a comezar a cobrar polo seu uso ante uns cambios na lexislación europea: se queres que sexa gratis tes que ver publicidade en función dos datos que nos entregas. É só unha anécdota que coincide no tempo.