Lamentablemente non atopo tradución para este libro en castelán (e moito menos en galego). Tentarei lelo no galego internacional, a ver se son capaz. Estiven buscando un libro para o meu proxecto #UnLibroUnPaís. Quería cambiar de continente e pensei en Brasil. Alí atopei esta moi boa páxina sobre literatura do Brasil: tomaaiumpoema.com.br/escritoras-brasileiras-contemporaneas-que-voce-precisa-conhecer/ O primeiro libro dos recomendados é o que escollín. Non só por ser o primeiro, senón porque o tema paréceme moi interesante. Seguro que perdo outras moi boas lecturas recomendadas nes páxina. O feito de que a maioría dos libros recomendados non estean publicados en castelán, faime pensar de que o proxecto #UnLibroUnPaís é moi necesario. Nun mundo globalizado podemos acceder a contidos culturais de todo o mundo, pero moito me temo que só son facilmente accesibles aqueles contidos que aos poderes lles interesa.
Reseñas y comentarios
En Mastodom: @Jorganes@mastodon.gal En Ribeira temos un club de lectura. Un libro ao mes escollido polas participantes. Tamén gusto de ler cousas relacionadas co ambiente, xustiza social, paz e emerxencia climática. Agora tamén participo do club de lectura fotográfico de Jota Barros.
Este enlace se abre en una ventana emergente
Jorganes quiere leer O som do rugido da onça de Micheliny Verunschk
Lamentablemente non atopo tradución para este libro en castelán (e moito menos en galego). Tentarei lelo no galego internacional, a ver se son capaz. Estiven buscando un libro para o meu proxecto #UnLibroUnPaís. Quería cambiar de continente e pensei en Brasil. Alí atopei esta moi boa páxina sobre literatura do Brasil: tomaaiumpoema.com.br/escritoras-brasileiras-contemporaneas-que-voce-precisa-conhecer/ O primeiro libro dos recomendados é o que escollín. Non só por ser o primeiro, senón porque o tema paréceme moi interesante. Seguro que perdo outras moi boas lecturas recomendadas nes páxina. O feito de que a maioría dos libros recomendados non estean publicados en castelán, faime pensar de que o proxecto #UnLibroUnPaís é moi necesario. Nun mundo globalizado podemos acceder a contidos culturais de todo o mundo, pero moito me temo que só son facilmente accesibles aqueles contidos que aos poderes lles interesa.
Jorganes reseñó Calabobos de Luis Mario
Escrito en cantabru
Me ha encantado. Después de haber vivido más de media vida fuera de Cantabria me he reencontrado con la lengua y la cultura de Cantabria. El libro tiene alguna palabra que no se usa fuera de Cantabria como por ejemplo "Chon/a", pero también tiene toda una norma gramatical cántabra con cantidad de laísmos y el antepretérito de subjuntivo con el condicional compuesto. Me he vuelto a conciliar con la forma con la que hablaba mi madre y mi abuela. Pero no solo eso. El libro también está lleno de la mitología que metía mi padre en las historias que nos contaba cuando íbamos a dormir.
Aparte de estas peculiaridades cántabras, el libro está escrito con una sensibilidad poética impresionante y la historia que relata es bellísima. Creo que es muy recomendable para todo el mundo cantabres o no.
Me ha encantado. Después de haber vivido más de media vida fuera de Cantabria me he reencontrado con la lengua y la cultura de Cantabria. El libro tiene alguna palabra que no se usa fuera de Cantabria como por ejemplo "Chon/a", pero también tiene toda una norma gramatical cántabra con cantidad de laísmos y el antepretérito de subjuntivo con el condicional compuesto.
Me he vuelto a conciliar con la forma con la que hablaba mi madre y mi abuela.
Pero no solo eso. El libro también está lleno de la mitología que metía mi padre en las historias que nos contaba cuando íbamos a dormir.
Aparte de estas peculiaridades cántabras, el libro está escrito con una sensibilidad poética impresionante y la historia que relata es bellísima. Creo que es muy recomendable para todo el mundo cantabres o no.

Calabobos por Luis Mario
En Cantabria «calabobos» responde a una llovizna menuda que cae de forma imperceptible, por eso en esta novela llueve todo …
Thriller psicológico sobre la prostitución
4 estrellas
El libro comienza siendo contado por su protagonista, una adolescente en busca de experiencias nuevas. Después intervienen también otros personajes, también en primera persona. Por ejemplo, su madre que es ginecóloga y que relata cada uno de los problemas de las mujeres que aparecen por su consulta. Es un libro muy interesante. Creo que nada mentecato y que nos conecta objetivamente con la prostitución y la trata de personas. La autora, además de escribir una interesante novela, en el epílogo hace un relato de la esclavitud y la prostitución a lo largo de su historia.
El libro comienza siendo contado por su protagonista, una adolescente en busca de experiencias nuevas. Después intervienen también otros personajes, también en primera persona. Por ejemplo, su madre que es ginecóloga y que relata cada uno de los problemas de las mujeres que aparecen por su consulta. Es un libro muy interesante. Creo que nada mentecato y que nos conecta objetivamente con la prostitución y la trata de personas. La autora, además de escribir una interesante novela, en el epílogo hace un relato de la esclavitud y la prostitución a lo largo de su historia.
Jorganes comentó acerca de Las chicas de la tienda de mascotas de Anja Snellman
Este es mi tercer libro del reto autoimpuesto de leer un libro de une autore de cada país del mundo #UnLibroUnPaís. Escogí Finlandia porque he viajado recientemente allí porque mi hijo reside en Helsinki mapasonline.com/paises/pb-3lm6381br41
Jorganes reseñó Rastros de Carlos Lixó
Dos mellores libros de relatos publicados recentemente en galego
5 estrellas
Este libro foi a lectura de maio do noso club de lectura de Ribeira. Carlos Lixó é o noso paisano do Concello de Ribeira e un activo membro do noso club de lectura. Vos diredes que se lle puxen cinco estrelas foi porque Carlos é o meu coñecido, pero que tal vez, o libro non mereza a pena. Porén eu dígoche que se gustas dos relatos, gustas da historia e non es unha persoa homófoba deberías lelo porque é dos mellores libros de relatos publicados recentemente. Os relatos transcorren ao longo de diferentes épocas da historia, dende o paleolítico ata os nosos días. Todos eles teñen como protagonistas persoas non normativas e, a maioría, falan da homosexualidade. É un libro para ler aos poucos, sen atropelarse, gozando de cada relato por separado. Levarás moitas sorpresas!
Este libro foi a lectura de maio do noso club de lectura de Ribeira. Carlos Lixó é o noso paisano do Concello de Ribeira e un activo membro do noso club de lectura. Vos diredes que se lle puxen cinco estrelas foi porque Carlos é o meu coñecido, pero que tal vez, o libro non mereza a pena. Porén eu dígoche que se gustas dos relatos, gustas da historia e non es unha persoa homófoba deberías lelo porque é dos mellores libros de relatos publicados recentemente. Os relatos transcorren ao longo de diferentes épocas da historia, dende o paleolítico ata os nosos días. Todos eles teñen como protagonistas persoas non normativas e, a maioría, falan da homosexualidade. É un libro para ler aos poucos, sen atropelarse, gozando de cada relato por separado. Levarás moitas sorpresas!
Te mueve por dentro y te hace recordar a las personas queridas que ya no están
4 estrellas
Gueorgui, a lo largo de todo el libro, va relatando todos sus sentimientos en relación a la enfermedad y muerte de su padre. Nos trae del pasado momentos y anécdotas que tuvo con él, y en el presente (¿o deberíamos decir presentes?) evoca su dolorosa enfermedad y muerte, así como el jardín abandonado ahora que ya no cuida su padre. Un hermoso libro que te mueve por dentro, y que te hace pensar en tus seres queridos que ya no están contigo.
Gueorgui, a lo largo de todo el libro, va relatando todos sus sentimientos en relación a la enfermedad y muerte de su padre. Nos trae del pasado momentos y anécdotas que tuvo con él, y en el presente (¿o deberíamos decir presentes?) evoca su dolorosa enfermedad y muerte, así como el jardín abandonado ahora que ya no cuida su padre. Un hermoso libro que te mueve por dentro, y que te hace pensar en tus seres queridos que ya no están contigo.
Jorganes empezó a leer El jardinero y la muerte de Georgi Gospodinov
Quiere ser el segundo libro de mis lecturas de autores de distintos países del mundo. mapasonline.com/paises/pb-3lm6381br41
Demencia de un ministro de Salazar
3 estrellas
El protagonista es un ministro del gobierno del dictador portugués Salazar. Va relatando los hechos de su vida en primera persona. También estos relatos son contestados en primera persona por las personas que lo rodean. Este ministro acaba sus días demente en una institución para personas mayores. Sin embargo, la demencia causada por el envejecimiento no es nada comparada con la demencia (pérdida de la razón) que este ministro tiene a lo largo de su vida. Además esta demencia parece contagiarse a todas las personas que lo rodean. En definitiva, es un libro muy bien escrito pero que resulta agobiante y depresivo.
El protagonista es un ministro del gobierno del dictador portugués Salazar. Va relatando los hechos de su vida en primera persona. También estos relatos son contestados en primera persona por las personas que lo rodean. Este ministro acaba sus días demente en una institución para personas mayores. Sin embargo, la demencia causada por el envejecimiento no es nada comparada con la demencia (pérdida de la razón) que este ministro tiene a lo largo de su vida. Además esta demencia parece contagiarse a todas las personas que lo rodean. En definitiva, es un libro muy bien escrito pero que resulta agobiante y depresivo.
Jorganes reseñó Las gratitudes de Delphine de Vigan
Qué será de nosotros cuando mayores!
4 estrellas
Me afectó bastante la lectura de este libro pues últimamente muchas personas cercanas han vivido o están viviendo situaciones parecidas. Una historia tierna y dura al mismo tiempo. Muy bien documentado.
Me afectó bastante la lectura de este libro pues últimamente muchas personas cercanas han vivido o están viviendo situaciones parecidas. Una historia tierna y dura al mismo tiempo. Muy bien documentado.
Jorganes reseñó Oxígeno de Marta Jiménez Serrano
Libro para Zillenials
2 estrellas
No sé si será casualidad, pero en nuestro club de lectura, el libro gustó muchísmo a las personas nacidas en los 90, y a las que éramos un poco mayores no nos entusiasmó tanto. Todes estamos de acuerdo con M ( missmultitasking@lectura.social ) en que el libro está muy bien escrito, pero muches pensábamos que Marta Jiménez podía haber escrito un cuento y no un libro de 160 páginas. Yo no he conseguido empatizar con la autora ni con su experiencia próxima a la muerte. Creo que hubiera sido el amigo que dejó de serlo porque le dijo aquello de que "si la vida te da limones, hazte limonada". Empaticé mucho más con la casera, a pesar de que la maltrata a lo largo de toda ¿la novela?, y no le da voz ni un instante. Me hubiera gustado conocer su punto de vista.
No sé si será casualidad, pero en nuestro club de lectura, el libro gustó muchísmo a las personas nacidas en los 90, y a las que éramos un poco mayores no nos entusiasmó tanto. Todes estamos de acuerdo con M ( missmultitasking@lectura.social ) en que el libro está muy bien escrito, pero muches pensábamos que Marta Jiménez podía haber escrito un cuento y no un libro de 160 páginas. Yo no he conseguido empatizar con la autora ni con su experiencia próxima a la muerte. Creo que hubiera sido el amigo que dejó de serlo porque le dijo aquello de que "si la vida te da limones, hazte limonada". Empaticé mucho más con la casera, a pesar de que la maltrata a lo largo de toda ¿la novela?, y no le da voz ni un instante. Me hubiera gustado conocer su punto de vista.
Jorganes quiere leer Tierra de la Luz de Lucía Asué Mbomío Rubio
Después de leer un comentario sobre el libro en Mastodon me entraron muchísimas ganas de leerlo. El comentario: neopaquita.es/@gonzalo/116476894582134077
Después de leer un comentario sobre el libro en Mastodon me entraron muchísimas ganas de leerlo. El comentario: neopaquita.es/@gonzalo/116476894582134077
Jorganes reseñó Buenas Fotos de Ada Parellada
Buenas fotos
2 estrellas
En el libro doce personas en conversaciones informales tratan de definir de dos en dos lo que es una buena foto. Es un objetivo inabarcable. Además el libro es demasiado breve y no se profundiza en aspectos del mismo que podrían ser interesantes.










