A novela do Bravú

Pequena decepción máis aló dun título poco axeitado ao non ser novela senón memorias. Unhas memorias que poderían ter sido un podcast ben interesante dun par de horas pero que como libro son un conxunto repetitivo de anécdotas e cunha incomprensíbel obsesión por falar de Manu Chao cada dous parágrafos coma se a vaga de creatividade do bravú precisase da aprobación dunha figura de sona mundial. Porén, así a todo, e unha testumuña de primeira man dunha época importantísima da música en galego que o antigo Nacho de dezaseis anos que tiña daquela (xa choveu!) e que escoitou mil veces o Unión Bravú no walkman leu cun sorriso nos beizos nuns días especialmente duros.